ZOO

A to nasz wytwór z czasu wizyty u babci. Przedstawiam nasze zoo, do stworzenia, którego zainspirowały nas hałdy papieru do drukarki, której już nie ma. Najpierw zebrałyśmy info o różnych zwierzętach. Pogrupowałyśmy je np: na mieszkańców sawanny, zwierzęta żyjące w wodzie itp. Wyszukałyśmy kilka faktów i wydrukowałyśmy zwierzaki do pokolorowania. Narysowałyśmy też tło dla nich i gotowe zwierzęta przykleiłyśmy wspólnie w odpowiednich miejscach. Gdy przykleiłyśmy ostatnie, Miśka ku mojemu osłupieniu rozwyła się jak bóbr. Jak już się uspokoiła, to wystękała, że ona nie chciała tych zwierząt przyklejać, tylko się nimi bawić. Ponownie włączyłam komputer i na nowo wyszukiwałam kolorowanek (bo nie byłam aż tak przewidująca by zapisać plik ze zwierzętami). Potem dopasowywałyśmy zwierzęta w pary i oprowadzałyśmy wycieczki po zoo, niezauważalnie powtarzając wiedzę. Oczywiście Miśka nie przyswoiła wszystkiego, bo zwłaszcza liczby są dla niej abstrakcją, ale zmierzyłyśmy po podłodze długość słonia (ponoć 6 - 7,5m) żeby mogła sobie wyobrazić jego wielkość (sama się zdziwiłam).

NAUKA LITEREK DLA WIERCIPIĘTÓW I COŚ DLA CHORYCH RODZICÓW

No i dopadło nas. Kolejny raz w tym roku. Od kiedy Miśka poszła do przedszkola, mamy w domu zarazę za zarazą. Zamiast walentynek mamy smarczętynki, zamiast wystawnego obiadu pizza, ale za to dekoracje są. Wirusówka dopadła wszystkich domowników. Miśkę pierwszą, więc i ona pierwsza wraca do zdrowia. Mnie głowa pęka, a ta wali młotkiem w paliki (taka zabawka z Ikei, może znacie).

- Misiu, nie pukaj, mamę głowa boli.

Miśka udaje, że nie słyszy i wali dalej.

Mamo, pobaw się. Mamo weź mnie na kolanka (a trzymam już na nich miauczącego syna z wysoką gorączką). Kiedy tak siedziałam pod warstwą dzieci, przypomniała mi się dobra zabawa na takie okoliczności. Zabawa również jest fajna dla nadaktywnych dzieci, którym ciężko usiąść by np: uczyć się literek. 

Rozrzucamy kartki z literkami i siedząc wygodnie pod kocykiem każemy dziecku skakać na wskazaną literę. Na koniec dajemy dziecku koszyk/reklamówkę i niech idzie na grzyby (czyli pozbiera cały bałagan, a my możemy zdychać dalej). Jak już dojdziemy trochę do siebie, możemy zrobić mapę i ukryć literki (albo i bez mapy).

WALENTYNKI I O TYM CZY PRZEJECHALIŚMY PANA

Tak jak obiecywałam, do kompletu do girlandy dorzucam całą resztę dekoracji:
Motylki-lizaki
Pierścionki na serwetki
Świecznik ze słoika (ta taśma w serduszka, to taśma klejąca z Tchibo)
Słomki-serduszka
Stół będzie ozdobiony małymi serduszkami (dziurkacz ozdobny) i różowymi piórkami.

Przy okazji mam kolejny interesujący tekst Miśki.
Jechaliśmy autem, gdy zobaczyliśmy leżącego na chodniku człowieka. Zjechaliśmy kawałek dalej na chodnik. Wyszłam z auta myśląc, że może potrzebuje pomocy medycznej. Jednak okazało się, że wypił jednego za dużo. Wróciłam do auta i rozważaliśmy czy wytrzeźwiałka mu potrzebna czy nie, ale imprezowicz (chyba czując co się święci) ogarnął się i udając trzeźwego kroczył dzielnie po linii prostej. Oszacowaliśmy, że azymut trzyma dobrze i do domu dotrze. Miśka zainteresowana naszym postojem zapytała:
- Co się stało?
- Pan leżał na chodniku i chcieliśmy sprawdzić czy nie trzeba mu pomóc.
Miśka (ze stoickim spokojem) - Acha, przejechaliśmy go, tak?
I po chwili namysłu, z dużym entuzjazmem - Chcę go zobaczyć!!!

I jaki zawód jej wróżycie w przyszłości?

WALENTYNKOWA GIRLANDA

Ostatnimi czasy girlandy to moja wielka miłość. Najbardziej podobają mi się te z materiału, ale jako że szyć na maszynie nie potrafię, to na różne okoliczności robię szybsze papierowe wersje. 

To tylko taka mała zapowiedź walentynkowych klimatów. Wrzucam ją szybciej, bo chyba ze wszystkich ozdób, które zrobiłam na walentynki zajęła mi najwięcej czasu.

RYSUNKI Z NAKLEJKAMI - SPOSÓB NA MAŁYCH ARTYSTÓW

Jeśli Wasza pociecha jest bardzo mała lub nie ma zbytniego drygu do rysowania i denerwuje się, gdy rysunki nie wychodzą, to rozwiązaniem może być wprowadzenie naklejek.

PIRACI

Taaa to były dawne czasy, kiedy jeszcze Miśka była bardziej otwarta na różne zabawy. W tej chwili zabawa polega na tym, że ona jest:
a) kucykiem
b) pegazem
c) jednorożcem
a ja jestem człowiekiem. Ona wykłada mi, niczym seria maszynowa z karabinu, cały "mój tekst" (ona swojego tekstu nie ma - heloł! Konie przecież nie mówią!), który mam wypowiedzieć w tej zabawie. Mam ochotę powiesić na suchej gałęzi twórców kucyków pony i wszelkich innych bajek, które mogły się przyczynić do powstania tej zabawy.

Myślę, że zabawa ze zdjęcia nie wymaga komentarza. Siatka, to siatka od choinki, a wiosła to tekturki z papierów do pakowania prezentów. Ahoj!

p.s.
Trzymajcie kciuki żebym jutro nie usłyszała: "Mamo, a pobawimy się w kucyki". Grrrr

PACYNKI - SPOSÓB NA NIEPOGODĘ I TRUDNE ROZMOWY

Wśród wielu zagadek wszechświata jest jedna, o której istnieniu wiedzą wszyscy, a nikt jej rozwiązać nie potrafi. Najbliższa rozwiązania tematu jest pewnie teoria o czarnych dziurach. A o co chodzi? Gdzie podziewają się brakujące skarpety? Mam parę skarpet na nogach. Skarpety lądują w koszu, potem w pralce, potem na suszarce i nagle okazuje się, że jest tylko jedna. Macie tak? Na pewno tak czasem macie. Czarne dziury w kosmosie wypełnione są naszymi skarpetami. 

No tak, ale co zrobić z tymi, które nam pozostały? Proponuję naciągnąć jasną skarpetę na np: kartonik, narysować pisakami twarz, potem naciągnąć na kubek od jogurtu i przyszyć wełnę imitującą włosy. Starsze dzieci mogą nawet zrobić to same. Potem można robić przedstawienia np: na bazie bajek, albo poprosić dziecko o wymyślenie scenariusza, albo przećwiczyć scenki, aby oswoić dziecko z jakąś sytuacją: wizytą u lekarza itd. Można się pobawić w robienie scenografii lub zabrać pacynki do auta by umilić podróż. Można się również czegoś o swoim dziecku "bezpiecznie" dowiedzieć i poruszyć trudne tematy lub sprawdzić czy poszerzyć wiedzę. Pacynka może zapytać drugą o różne rzeczy:

- Czy fajnie jest mieć rodzeństwo?
- Czy fajnie jest być starszą siostrą/bratem?
- Co powinni robić rodzice, gdy dziecko płacze/jest niegrzeczne/jest zezłoszczone?
- Co to znaczy, że ktoś umarł?
- Jak pacynki powinny się zachowywać przy stole?
- Skąd biorą się dzieci?
- Co to są ssaki/mięsożercy/sawanna etc.?
- Czego się boisz?
Dziecko może być z nami szczere, bo (jakby co) to przecież wszystko to mówiła pacynka, a nie ono samo ;-)
Druga pacynka może coś wyjaśnić np: Ok, masz rację. Młodszą siostrą rodzice zajmują się więcej niż starszymi dziećmi, ale starsze dzieci mają lepiej pod innymi względami: mogą decydować w co się ubiorą, potrafią powiedzieć, że chce im się pić/jest im gorąco itd., a małych czasem rodzice nie rozumieją i zamiast np: dać pić, przewijają pieluchę. Starszaki mogą też grać w piłkę, potrafią podrapać się same po nosie, mogą iść z babcią do kina itd.

I co? Spróbujecie?